KLASSIEKE BEELDEN, MAAR DAN ANDERS

Onafhankelijk van elkaar hebben onlangs twee kunstenaars zich voor hun laatste projecten laten inspireren door klassieke beelden. De Italiaan Fabio Viale voorzag enkele beelden van tattoos, terwijl de Amerikaan Daniel Arsham onderzocht hoe klassieke beelden er over 100 jaar uit zouden kunnen zien.

FABIO VIALE

Fabio Viale is een bekend en begenadigd beeldhouwer. Soms lijkt het alsof zijn beelden van een ander materiaal gemaakt zijn. Zo heeft hij van marmer metershoge verweerde houten palen gemaakt, tractorbanden, stalen balken en plastic pluggen. Ook heeft hij een versie gemaakt van de Mona Lisa die van piepschuim lijkt te zijn gemaakt.

tattoos

Deze keer heeft hij een aantal klassieke beelden getatoeëerd. Eerst heeft hij de beelden van marmer (na)gemaakt. En omdat hij de beelden niet simpelweg wilde beschilderen, heeft hij gezocht naar een methode waarbij de verf in het oppervlak van het marmer trekt. Net als bij echte tatoeages zijn de afbeeldingen dus onderhuids.

Zo zien we nu een versie van de Venus van Milo bedekt met tatoeages bekend uit Russische gevangenissen. Het zijn codes en verwijzingen waarmee boodschappen en waarschuwingen kunnen worden overgebracht. Deze codes vinden we ook terug op zijn beelden van handen. Twee andere beelden van Venus hebben oosterse tattoos gekregen.

Laocoön

Het beeld van de Trojaanse priester Laocoön (hier zonder de twee zonen van het originele beeld) is over het hele lichaam getatoeëerd. Deze tatoeage verbeeldt het inferno van Dante, dat in de vijftieende eeuw is geschilderd door Giovanni da Modena en nog steeds is te bewonderen in de basiliek van San Petronio in Bologna.

‘Naast het illustreren van alle zeven dodelijke zonden, plaatste Giovanni di Modena de figuur van Mohammed onder de verdoemden in de hel, al in 1400. En het vreselijke is dat hij ook zijn naam schreef, dit laat ons begrijpen hoe haat al was aanwezig en is een constante in de menselijke geschiedenis’.

-- Lees meer --

DANIEL ARSHAM

De Amerikaan Daniel Arsham had begin 2020 een expositie in Parijs met de titel PARIS 3020. Hij toont in deze expositie bekende beeldhouwwerken zoals die door archeologen over 100 jaar gevonden zouden kunnen worden.

Ook hier zien we een beeld van de Venus van Milo, zoals wij dat nu kennen. Maar ook de Moses van Michelangelo. Beelden die in de loop der eeuwen al aan slijtage onderhevig zijn geweest. Dat proces van beschadiging en slijtage hebben wij nu stilgezet. Deze beelden wordt uitermate goed geconserveerd en beschouwd als internationale kunstschatten. Maar wat als door omstandigheden de tijd en slijtage weer vat krijgen op deze beelden? Dat is dus wat Daniel Arsham graag wil laten zien.

mallen en scans

Arsham heeft voor deze serie gebruik gemaakt van de mallen en scans van bustes en beelden van de Réunion des Musées Nationaux et du Grand Palais des Champs-Élysées in Parijs. Hier worden al meer dan 200 jaar replica’s gemaakt van beroemde werken uit de collecties van internationale musea als het het Louvre in Parijs, het Acropolis Museum in Athene, het Kunsthistorisches Museum in Wenen en San Pietro in Vincoli in Rome.

 

fotografie: Claire Dorn, Guillaume Ziccarelli, Tanguy Beurdeley

-- Lees meer --